Dr. Thamizhachi Thangapandian

Thangapandian Illam,
Raja Nagar, Neelangarai,
Chennai – 600 041.

வர்ஜினியா வுல்ஃபின் சட்டைப் பைகளில் நிரப்பப்பட்ட கற்களும்,

-தமிழச்சி தங்கப்பாண்டியன்

      மரணம் ஒரு பெரும் வாதையின் முடிவு. மரணம் ஒரு தொடர் போதையின் இறுதி முத்தம். மரணம் ஒரு சிதறலின் உன்மத்த ஒன்று சேரல் - என்பதை உலகிற்கு நிரூபணம் செய்பவை தற்கொலைகளே. இயற்கையாகச் சம்பவிக்கின்ற மரணங்களை விடத் தற்கொலைகள் ருசிகரமானவை - செய்து கொள்பவர்களுக்கு; குரூரமானவை சாட்சிகளாய் அவற்றைக் கவனித்திருப்பவர்களுக்கு; தற்கொலைகள் வரலாற்றின் பல கணங்களில் தீடிரென்றும், சில கட்டங்களில் மிக நிதானமான திட்டமிடுதலுடன், ஒரு தேநீர் தயாரித்துப் பருகுவதனைப் போன்ற ஆசுவாசத்துடனும் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. பெரும்பாலான தற்கொலைகள் அவற்றைச் செய்துகொண்டவர்களை விடுத்து, அவர்களோடு தொடர்புடையவர்களை நிழலெனத் துரத்துபவை. தம் மீது தாமறியாமல் அறையப்பட்ட சிலுவைகளைத் தற்கொலை செய்து கொண்டவர்கள் ஒரு வலி உறைந்த விடுதலையின் மூலம் எதிரே இருப்பவர்கள் மீது இலகுவாக இறக்கி வைத்து விடுகிறார்கள். தம் வாழ்நாள் முழுவதும் தானாகத் தன்னை மாய்த்துக் கொண்ட ஒரு உயிரின் இறுதிமூச்சை என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் கனவுகளிலும், தனிமையிலும், துயரத்திலும் தன்னைத் தொலைத்துக் கொள்பவர்களது பட்டியலில் என் பெயரும் உண்டு.

 

வேப்பமரக்கிளைகளின் இடையே

பப்பாளிச் செடிகளின் நடுவே நான் ஒரு இனிமை

நான் ஒரு நட்சத்திரம்".

                "ஒரு நாள் இந்த நூற்றாண்டு தெலூஸியன் நூற்றாண்டு என்று அழைக்கப்படும்" என்று ஃபூக்கோவால் புகழப்பட்டபோது "அது ஒரு நகைச்சுவை" என்று சொன்ன, 1995 ஆம் ஆண்டு தனது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் ஜன்னல் வழியே குதித்துத் தற்கொலை செய்து கொண்ட, ஈடிபஸீக்கு எதிராக : முதலாளித்துவமும் மனப்பிறழ்வும் என்கிற மிக முக்கியமான நூலை எழுதிய, பின் நவீன இரட்டையர்களில் ஒருவரான, எனக்கு பிடித்த தெலூஸையும்,

இந்த இரவுகளை நான் உளவியல் திறனாய்வில் பெருந் திருப்பத்தை ஏற்படுத்திய பிராய்டின் துணைகொண்டே கடக்க முயற்சிக்கின்றேன். பிராய்டு கவிதையை நனவலி மனத்தோடு தொடர்பு படுத்தியவர். கவிதை மட்டுமல்ல கலை, இலக்கியச் செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுகின்றவர்களது நனவிலி மனமே படைப்பூக்கத்தின் தூண்டுதல் என்பதை நம்புவள் நான். இந்த நனவிலி மனம் நனவுடை மனதோடு நடத்தும் தொடர் போராட்டமே பொதுமைப் பண்பிலிருந்து அந்தரங்க உலகிற்கு ஒருவனை துரத்துவதென்பது. அதன் கண்ணியில் அனைத்துப் படைப்பாளிகலும் சிக்கியவர்கள் தானென்றாலும், சிலர் அதன் மீளாச் சிறையில் விரும்பி மாள முடிவெடுக்கையில் தற்கொலைகள் நிகழ்கின்றன. அவ்வாறு தற்கொலையின் ருசிக்குத் தன்னைத் தின்னக் கொடுத்தவர்கள் பெரும்பாலும் கலைஞர்களும், இலக்கியவாதிகளுமே!

மேற்சொன்ன இருவகை படைப்புத்திகளில் இயங்கிய இரண்டு பெண் படைப்பாளிகள் - ஸில்வியா பிளாத் (Sylvia Plath), வர்ஜினியா வுல்ஃப் (Virginia Woolf). இருவருமே தற்கொலை செய்து கொண்டு தம் வாழ்வினை முடித்துக் கொண்டவர்கள். பெண்ணியவாதிகளென அறியப்பட்டவர்கள். வர்ஜினியா வுல்ஃப் புனைகதைகளின் களமான புதினங்களில் நனவோடை உத்தியைக் (Stream of Consciousness) கையாண்டவர் என்றால், ஸில்வியா பிளாத் தனது கவிதைகளில் உள்ளார்ந்த தனிநிலைக் (Interior Monologue) கூற்றினை வசப்படுத்தியவர். இவர்களது படைப்பும், வாழ்வும், அதிகாரத்திற்கெதிரான இவர்களது இயக்கமும், மனச்சிதைவும், தற்கொலை மரணமும் பற்றிய ஒரு உரையாடல், அவநம்பிக்கையின் மணி அடிக்கப்பட்ட நவீனகால, பின்நவீனக் காலகட்டத்தில் மிக அவசியமானதொன்று. சற்று விரிவாக வர்ஜினியா வுல்ஃபின் படைப்பு, வாழ்க்கைப் பின்புலம் குறித்து உரையாடுவதே என் நோக்கம்.

கதைசொல்லி, ஒரு அழுக்கு மனிதர் (வெள்ளிக்கிழமை என்று பெயர் வைக்கப்பட்டவர்), வயலின் வாசித்துப் பிச்சையெடுக்கும் 'அன்னா' - மூவரும் ஒரு மெத்ரோ ரயில் நிலையத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அந்த அழுக்கு மனிதர் பிச்செயடுத்து ஒரு குத்துவிளக்கு வாங்கி, ஒரு படத்தின் முன் அதனை ஏற்றிக் கும்பிட்டுப்,பிறகு வந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு ரயிலின் முன் பாய்ந்து தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். கதைசொல்லியை, ஒரு Globalised Citizen ஆக முன்னிறுத்தும் ராமானுஜம், கதைசொல்லி, "அந்த அழுக்கு மனிதர் ரயிலின் முன் குதிக்கும்போது கூட எவ்விதமான பதற்றத்திற்கும் உள்ளாகாமல் அவருடைய பண்புக்கு ஏற்ற நிதானத்தோடு அதை, நம்முடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார்" என விவரிக்கிறார்.

இந்த அவநம்பிக்கைகளைக் காலந்தோறும் ஒரு படைப்பு மனம் தகர்க்கவும், சாம்பலிலிருந்து உயிர்த்து எழவும் தம் படைப்பின் மூலமாகவே முயல்கிறது. பெளதலேர், எனும் பிரெஞ்சுக் கவிஞர்,

 

beyond the known"

இருபதாம் நூற்றாண்டின் பெரும் தாக்கமான உளப்பகுப்பாய்வியலுக்கு பெரிதும் கடன்பட்டிருப்பவர் வர்ஜினியா வுல்ஃப் என்றால் மிகையில்லை. அவரது அலைகள் (The Waves) முழுவதும் நனவோடை உத்தியைப் பயன்படுத்தி எழுதப்பட்ட ஒன்று. "Restless Genius" என்று அழைக்கப்பட்ட வர்ஜினியா இலக்கிய வரலாற்றில் பெண்களுடைய இடம் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டுமென்பதில் உறுதியான தெளிவுடன் இருந்தவர். 1882 ஆம் ஆண்டு ஜீலியா பிரென்செப் (Julia Prencep) - லெஸ்லீ ஸ்டீபன் (Lessly Stephen) பெற்றோருக்குப் பிறந்த வர்ஜினியாவே தனது A Room Of One's Own எனும் நூலின் மூலமாகப் பெண்ணிய விமர்சனத்தை ஆங்கில இலக்கியத்தில் ஒரு முக்கியமான கட்டத்திற்கு நகர்த்தியவர். கல்விச்செழிப்பும், பண்பாடும், கலை ஊக்கமும் நிறைந்த குடும்பச் சூழலில் பிறந்த வர்ஜினியா தனது பூட்டனாடமிருந்து கலை ஆர்வத்தையும், தனது பாட்டியிடமிருந்து நகைச்சுவை உணர்வையும், தனது பாட்டனாரிடமிருந்து மன அழுத்த உணர்வுகளைப் பெற்றார் எனவும் கூறப்படுகிறது.

இவற்றினூடே பெண்களின் ஓட்டுரிமைக்கான பணியிலும் தன்னை இணைத்துக் கொண்ட வர்ஜினியா, தனது வருங்காலக் கணவர் லியோனார்ட் வுல்ஃப் அவரைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டியபோதும் மனச்சிதைவு நோய்க்கு ஆளானவர். பின்னாளில் திருமணத்திற்குப் பின்பும் ஒரு ஆரோக்கியமான தாம்பத்ய வாழ்வை அவர் விரும்பி ஏற்றுக் கொண்டவரல்ல. மனத்திரிபு (Paranoid) நோய்க்கூறுகளும் உடைய அவரது வாழ்வின் பல கால கட்டங்களைப் பார்க்கையில், "கலைஞர்கள் தங்கள் நேரத்தில் அவ்வளவு பெரும் பகுதியை, உன்னத வகையாக்கத்தின் விளைவாக உள்ள செயல்களில் ஈடுபடுத்துவதால், அவர்கள் சராசரி மனிதர்களை விட நரம்புப் பிணியாளி நிலைக்கு மிகப் பக்கத்தில் இருக்கிறார்கள்" என்று அந்தனிஸ்டோர் (ப்ராய்ட் - மிகச்சுருக்கமான அறிமுகம் : 147) சொல்வது மிகச் சரியே எனப்படுகிறது.

இது அவநம்பிக்கைகள் நிறைந்த காலம்' இரண்டு உலக யுத்தங்கள், ஸ்டாலின், நாஜி முகாம்கள், ஹிரோஷிமா, போல் பாட் (கம்போடியாவின் சர்வாதிகாரி), இருந்த கொஞ்ச நம்பிக்கைகளையும் தகர்தெறிந்துவிட்ட சோவியத் யூனியன் வீழ்ச்சி, 1960 மற்றும் 70களில் லத்தீன் அமெரிக்காவில் காணப்பட்ட புரட்சிக்கான உந்துதல் இவை எல்லாம் நம்மை எங்குதான் கொண்டு விட்டன. நம்பிக்கைகள் எல்லாம் வற்றிப்போய் யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கி விட்டோம்”(தற்கொலைகளைக் கொண்டாடுவோம் - ராமானுஜம் : 35, 36, 57) என்கிற ராமானுஜத்தின் கூற்றுப்படி யதார்த்தத்தினை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்கள் - குறிப்பாகப் படைப்பு மனம் கொண்டவர்கள் தம் துயரைத்தின் சீழைத் துடைப்பது தற்கொலை எனும் பன்னீரால் என்கிறது வர்ஜினியாவின் வாழ்க்கை.

இலக்கியப் படைப்பாளிகள் தமது கோட்பாடுகளைத் தமக்கான குறியீடுகளில் கற்பனைத் திறனுக்கும், சொல்லாற்றலுக்கும் ஏற்ப வெளிப்படுத்துவார்கள். வர்ஜினியாவும் "Never trust the artist. Trust the tale" எனும் D.H. Lawrence இன் படைப்புக் கொள்கையைப் பின்பற்றியவரே. தனது நாட்குறிப்பொன்றில் பின்வருமாறு மிக அழகாக அதனை ஒரிரு வாக்கியங்களில் உலகிற்குச் சொல்கிறார்:

 

When I write I'm merely a Sensibility"

தனது Orlando படைப்பில் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்ற தீவிர பெண்ணியக் கருத்துக்களுக்காக Herbert Marder, Ralph Samuelson போன்றோரால் விமர்சிக்கப்பட்ட, இருபத்தோரு வருடங்களில் பதினேழு புத்தகங்கள் எழுதிய வர்ஜினியாவின் பெரும்பாலான பெண் கதாபாத்திரங்கள் மனைவிகளும், அம்மாக்களுமே, என்பதுவும் ஒரு வியக்கத்தக்க முரணே! தனது புதினங்களில் அவர் விவரிக்கின்ற கதாபாத்திரங்கள் போலவே நிஜவாழ்க்கையில் திடம் x ஊசலாட்டம், ஆண்தன்மை x பெண்தன்மை, உண்மை x புனைவு - இவற்றிற்கிடையே எப்போதும் இழுபடுகின்ற பெண்ணாகவே இருந்த வர்ஜினியா,

 

 

ஆண்மைய அதிகாரத்கெதிராகத் தொடர்ந்து பெண்மையக் கருத்துக்களை முன்வைத்த வர்ஜினியாவின் A Room of one's own எனும் படைப்பு மிக முக்கியமானது. நீட்சே, வான்கோ, சாய்கோவ்ஸ்கி போன்றோரின் சாதனைகள் அனைத்தும் அவர்கள் மனிநிலை பிறழ்ந்த சமயத்திலேதான் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. வர்ஜினியாவின் படைப்பூக்க உச்சமும் அவ்வாறான கட்டங்களில் தான் பரிமளித்திருக்கின்றது. தனது ஆணாதிக்க எதிர்ப்பை மிக நேர்த்தியாக ஒரு கல்லூரிச் சொற்பொழிவில் பதிந்திருக்கிறார். ஷேக்ஸ்பியருக்கு Judith என்றொரு கற்பனையான சகோதரி இருந்திருந்தால் ஷேக்ஸ்பியருக்கு இணையான அங்கீகாரம், புகழ் அந்தச் சகோதரிக்குக் கிட்டியிருக்குமா எனக் கேள்வி கேட்டு, 'இல்லை' என்று அவர் பெற்ற பதில், காலந்தோறும் 'பெண்' என்பதால் மறக்கடிக்கப்பட்டிருக்கின்ற வாய்ப்புக்களை, வரலாறுகளை நினைவூட்டுகின்றது.

ஃபூக்கோ சுட்டுகின்ற "அமைப்பு ரீதியில் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகின்ற" இம்மாதிரியான விஷயங்களில் பெண்களுக்கு ஓட்டுரிமை தொடங்கி, தொடர்ந்து இயங்கிய வர்ஜினியாவைக் காட்டமாக இதற்காகப் பின்வருமாறு E.M. Forster விமர்சித்திருக்கிறார்:

E.M. Forster வர்ஜினியாவை பகட்டுதன்மை உடைய ஒரு சீமாட்டி என்று அழைத்தது மட்டுமின்றி, "And her snobbery - for she was a snob- has more courage in it than arrogance" (Virginia Woolf: A collection of critical essays - Ed - Claire Sprague : 23) என்றும் சொல்கையில், வாழ்நாள் முழுவதும் வர்ஜினியா எதிர்த்த, ஒரு ஆண்மையக் குரலாகவே அதனைப் பார்க்க முடிகின்றது. சமூகத்தில் அதிகார உறவு, குறிப்பாக ஆண்மையை அதிகார மையம் எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது என்பது குறித்துப் பேசியும், புதினங்களில் எழுதியும் வந்த வர்ஜினியாவிற்கு அவரது கணவர் லியோனார்ட் வுல்ஃப் பெருந்துணையாக இருந்தார் என்பதே இங்கு ஆறுதல் அளிக்கும் ஒரு செய்தி. ஒரு அமைப்பு சார்ந்த சூழ்நிலையாக (Structural Situation) இல்லாமல், புரிதல், ஒத்துப்போதல், இணைந்து படைப்புகளை ஊக்கப்படுத்துதல் - இவற்றை லியோனார்டுடன் அனுபவித்தாலும், ஒரு உள்வாங்கிய மனநிலையாளராக (introvert) தற்கொலையை வர்ஜினியா பல சமயங்களில் பரீசீலித்துப், பயிற்சித்தும் பார்த்திருக்கிறார் என்பது ஃபூக்கோவை நினைவு படுத்துகிறது. தற்கொலைக்குத் தொடர்ந்து முயற்சித்துக் கொண்டே இருப்பவர்கள் பைத்தியகரமான மனோநிலையில் இருப்பவர்கள். நாமனைவருமே வாழ்வின் எக்கணத்திலும் தற்கொலைக்குத் துரத்தப்படுகின்ற சாத்தியத்தோடு வாழ்பவர்கள் என்றவர் ஃபூக்கோ. பைத்தியக்கார மனோநிலை என்பது தனிப்பட்ட ஒன்றல்ல - நம்மில் அனைவரும் சதவிகிதத்தில் சிறிது மாறுபட்ட பைத்தியங்களே. ஃபூக்கோ, "பைத்தியம் என்ற கருத்துரு இதுநாள் வரையிலும் பைத்தியம் அல்லாதவனின் பார்வையிலிருந்து தான் வரையறுக்கப்பட்டு வந்தது. என்னுடைய கட்டுரை 'பைத்தியம் என்பதை அதற்குள்ளாகேவ' (Madness in itself) இருந்து பார்ப்பதாக இருக்கிறது" (ஃபூக்கோ - எம்.ஜி.சுரேஷ்: 16) என்கையில் தற்கொலைகளையும் நாம் அவற்றிற்குள்ளாக வைத்தே அணுகவேண்டியிருக்கிறது.

என்று சொன்ன வர்ஜினியா, தனது வாழ்வின் மிக முக்கியமான செய்தியொன்றைத் தனது குளியலறைத் தொட்டியில் சோம்பிக்கிடக்கையில் பெற்றார். அவரது "வீட்டின் தேவதையைக் கொல்வோம்" (Need to kill 'the angel of the house') எனும் கோஷம் பெண்ணியவாதத்தின் மிக முக்கியக் கருத்துருவாக்கமொன்றை எட்டியது. விக்டோரிய மேலைத் தட்டு மகளிர் கற்பிதம் செய்திருந்த மாதிரிப் பெண் என்பவள் மற்றவர்கட்குச் சேவை செய்பவதை மட்டுமே (Service) இலக்காகக் கொண்டவள் அல்ல - தன்னையும் கவனித்துக் கொள்பவள் என்னும் புதிய பெண்ணியப் பார்வையோடு அவர் முன்வைத்த இந்தக் கோட்பாடே அவரது அலைகள் (The waves) எனும் நாவலின் அடிப்படையாகவும் அமைந்தது. பால் சமத்துவம், மனித உரிமை, உழைக்கும் பெண்களைச் சமூகம் கேலிக்குள்ளாக்குதல் போன்றவற்றில் தீவிரமான கருத்துக்களை முன்வைத்த வர்ஜினியா, கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகம் அவருக்கு அளித்த 'கிளார்க் சொற்பொழிவுகள்' (Clark Lectures) எனும் வாய்ப்பை நிராகரித்த பெருமைக்குரியவர். அதன் மூலம் கெளரவ முனைவர் பட்டம் பெற்றிருக்ககூடிய வாய்ப்பையும் இழந்தவர். காரணம் - இங்கிலாந்தின் பெருமைக்குரிய கல்விக்கூடங்கள் பெண்களை நடத்தியவிதம் இரண்டாந்தரமாக இருந்தது என்பதே.

தனது A Room of One's Own நூலில் ஒரு பெண்ணிற்கு ஏன் ஆணிற்கான வாய்ப்புக்கள், அங்கீகாரம் வழங்கப்படவில்லை, குறிப்பாகப், படைப்புலகில் என்று பின்வருமாறு கேள்வி எழுப்புகின்றார்:

நாஜிக்களின் வருகையில் பெரிதும் நிலை குலைந்தாலும், தங்களது பெயர் அறியப்படாத பெண் படைப்பாளிகள் குறித்து, Anon - ('Anonymous' என்பதன் சுருக்கம்) எனும் கட்டுரைத் தொகுப்பை அவர் எழுதியதும் அப்போதுதான். கடந்த காலம் x நிகழ்காலம், ஆண் x பெண், உணர்வு x அறிவு என்று இரும விண்மீன்களில் (Binaries) இறுதிவரை வாழ்ந்த வர்ஜினியா 1941, மார்ச், மாதம் மிக மோசமான மனச்சிதைவிற்கு ஆளாகின்றார். மார்ச் 18, ம் தேதி அவரது கணவர் முழுவதும் சேறு பூசிய வர்ஜினியா தனது நடைபயிற்சி முடிந்து திரும்புவதைக் கண்டு,அது ஒரு தற்கொலைக்கான முயற்சியே அறிந்து கொள்கிறார். வர்ஜினியா அடுத்தடுத்த தினங்களில் தொடர்ந்து மூன்று தற்கொலைக் குறிப்புக்களை எழுதுகின்றார் - அதில் முதலாவதில், 'இந்தப் பயித்தியக்காரத்தனம் என்னை நெருங்குகின்றது' எனவும், இரண்டாவதில், தனது தமக்கைக்குத் தான் பல குரல்களைக் கேட்பதாகவும் கற்பனை உருவெளித்தோற்றம் (Hallucination) தென்படுவதாகவும், தான் இம்முறை வெகுதூரம் சென்று விட்டதாகவும் குறிப்பிடுகின்றார்.

தனது Ariel கவிதையில் "The dew that flies / Suicidal /" எனும் போது, தரிசனம் (vision) எனும் ஒரு அனுபவத்தை இயற்கையின் மீது ஏற்றிப் பார்க்கின்ற ஸில்வியாவும், Between the Acts, இல் சாதாரணக் கண்ணாடியில் தனது உருவப் பிரதிபலிப்பினை முக்கோண வடிவக் கோணத்தில் (Prism - Sighted Dimension) காணும் Mrs. Giles Oliver ஐப் படைக்கின்ற வர்ஜினியாவும் ஒரே பெண் மனதின் வெவ்வேறு உருவங்களே! Schizophrenia (மனக்கோளாறு) நோயால் பீடிக்கப்பட்ட ஸில்வியாவும Bipolar (மனச்சிதைவு) நோய் பீடித்த வர்ஜினியாவும் ஒரே பெண்ணின் இருவேறு பிம்பங்களே. வர்ஜினியாவின் Rhodaவும், ஸில்வியாவின் Esther உம் தங்களைத் துண்டு துண்டான விவரணைகள், சிராய்ப்புக்களான உரையாடல்கள், இடையிடையே தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்ட வாக்கியங்கங்களால் வெளிப்படுத்துபவர்கள். மனநோயாளிகளின் உலகம் இப்படி எல்லைகள் தூண்டாடப்பட்டவைதான். கோடுகள், விளிம்புகள், சட்டகங்கள் அற்ற இந்தப் பெண்களது உலகைப் பற்றிப் பேசுகின்ற ஜீலியா கிறிஸ்தவா (Julia Kristeva) தனது "In about chinese women", எனும் கட்டுரையில், இவர்களது தற்கொலையைத் தாய்மையின் குரலுக்கான பதில், "an answer to the Maternal call" என்கிறார். தந்தைமை சமூக ஆதிக்கத்தினால் முற்றிலும் தங்களைத் தாய்மையோடு மீண்டும் இணைத்துக் கொள்ள விழைந்து, முயன்று, தோற்று அதற்குத் தீர்வாகத் தற்கொலையைத் தேர்கிறார்கள் ஸில்வியாவும், வர்ஜினியாவும் எனும் கிறிஸ்தவாவின் பார்வை ஒரு புதிய கோணத்தைத் திறக்கிறது.

இந்த இரண்டு ஆளுமைகளில் வர்ஜினியா குறித்து விரிவாகப் பேசியாகிவிட்டது. ஸில்வியா குறித்துப் பிறிதொரு அவகாசத்தில் விரிவாக விவாதிக்கலாம். இருவருடைய படைப்புலகம், ஆளுமை, குறித்து ஆராய்ந்த Solenne Lestinne, (University of Paris), தற்கொலையின் மூலமாக இவர்கள் தேடிக்கொண்ட மரணம் இவர்களுக்கு தண்டனையோ, தப்பித்தலோ அல்ல- மாறாக அது ஒரு விடுதலை என்கிறார். "Death offers an Epiphany. It mends Plath's and Woolf's Fragments" எனும் Sollenne Lestienne இன் வாக்கியம் எவ்வளவு அர்த்தம் பொதிந்தது!

இத்தற்கொலையின் பார்வையாளர்களாகிய, நீங்களும், நானுமே தற்கொலைக்குத் தூண்டுவதன் மூலம் தண்டனைக்குரியவர்களே! படைப்பாளிகளை, கலைஞர்களை அவர்களது மனநோயோடு, பயித்தியக்காரத்தனங்களோடு நாம் அங்கீகரிக்கையில், பூனைகள் சொர்க்கத்திற்குச் செல்வது உறுதி செய்யப்பட்டுவிடும். ஒரு புகைப்படம், அதனை எடுத்தவரது தற்கொலை குறித்த பதிவொன்றை நிறைவாக இங்கு பகிர விரும்புகிறேன்.

ஸ்ல்வியாவின், வர்ஜினியாவின் தற்கொலைகளைப் பார்த்தும், விவாதித்தும், துக்கித்தும், பின் வாழ்க்கையைத் தொடரும் நாமும் கழுகுகள் தானே! வர்ஜினியாவின் சட்டைப்பைகளுக்குள் நதிக்குள் மூழ்குவதற்கு முன்பு அவர் சேர்த்து வைத்த கற்களின் எடை ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையில் கூடுதலாகக் கனக்கும்போது - பூனைகள் சொர்க்கத்திற்குச் செல்வது ஒரு கனவு மட்டுமே ! வர்ஜினியா பலமுறை ஒத்திகை பார்த்த அந்த நாடகத்தினை மிக நேர்த்தியாகப் பூர்த்தித்துக் கொண்ட அந்த இறுதி நாள் - மார்ச் 28ம் தேதி.

இம்முறை மரணத்தைத் தள்ளிப்போடக் கூடாது எனும் உறுதியுடன் அவர் தனது மேலாடையின் சட்டைப் பைகளிலும் கற்களை நிரப்பியப்படி, தன் மரணத்தை நிச்சயம் செய்திருந்தார்.

அவரது தற்கொலைக்குப் பின்பு இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் உயிர்வாழ்ந்த லியோனார்ட் வுல்ஃப், தனது மனைவி நேசித்த அந்த வீட்டுத் தோட்டத்தில் (Garden at Monk's House) வர்ஜினியாவின் தலையளவு சிற்பத்தை அங்கிருந்த ஒரு மரத்தினடியில் வைத்து, அதனருகே அலைகள் எனும் (The waves) அவரது புதினத்தின் நிறைவு வரிகளை, இரங்கல் வரிகளாகப் பதிவு செய்திருக்கின்றார்:

 

 

உனக்கு எதிராக,

என்னை

      வர்ஜினியா தன் சட்டைப் பைகளில் நிரப்பிய கற்கள் நம் நடைபாதையெங்கும் கிடக்கின்றன: என்றேனும் ஒரு நாள் - நம்மில் யாருடைய சட்டைப் பைகளுக்காவது தாம் தேவைப்படுவோம் என்று அவைசொல்வது எனக்கு மட்டுமே கேட்கின்றது! ஏனெனில் நான் வர்ஜினியாவைக் காதலிக்கிறேன் - அவளது தற்கொலையின் ருசியோடு ! அவளது மரணத்தின் தீராத பசியோடு!


1) இலக்கிய இஸங்கள் - .எஸ்.தேவசிகாமணி

3) தற்கொலைகளைக் கொண்டாடுவோம் - ராமானுஜம்

5) ஆத்மாநாம் படைப்புகள் - பிரம்மராஜன்

7) Virginia Woolf: A Room of One's Own

நன்றி ! வலசை இதழ் - டிசம்பர் 2013